In Nederland erkennen we meisjesbesnijdenis als een vorm van kindermishandeling. In sommige landen is het traditie. Dat kan moeilijk zijn. Wat doe je als familie in jouw thuisland je dochter wil laten besnijden? En wat als je daar op vakantie gaat? Verpleegkundige Radha geeft advies. Ze vertelt wat je kunt doen als jij of je kind wel zijn besneden.
Meisjesbesnijdenis wordt ook vrouwelijke genitale verminking (VGV) genoemd. Deze vorm van kindermishandeling gebeurt op verschillende manieren. Soms wordt (een deel van) de clitoris of kleine vulvalippen weggehaald. Soms worden de clitoris en grote vulvalippen weggesneden en dichtgemaakt. Er blijft dan alleen een kleine opening over voor urine en menstruatiebloed.
Besneden meisjes en vrouwen hebben vaak last van:
Problemen met plassen.
Pijn bij het lopen of fietsen.
Extra veel last van de menstruatie.
Steeds terugkerende blaasontsteking.
Vaginale infecties.
Angstige of sombere gevoelens.
Gevoelens van boosheid, verdriet of schaamte.
Pijn bij het vrijen.
Meisjesbesnijdenis komt op verschillende plekken in de wereld voor. Ook al is het in steeds meer landen verboden, oude tradities verdwijnen niet zomaar. ‘Het heeft te maken met ideeën over schoonheid, reinheid en moraal’, weet Radha. ‘Misschien denkt je familie: je kunt alleen een goede vrouw zijn als je besneden bent. Ben je het daar niet mee eens, dan kunnen wij je helpen.’
‘Jouw familie heeft andere ideeën over wat goed is. Maar ze willen wel het beste voor jou en je kind. Vertel daarom dat je problemen kunt krijgen door besnijdenis, zelfs als het in een ander land gebeurt. Zo kan iedereen die meehelpt in de gevangenis komen. Dat wil je familie toch niet?’
De Verklaring tegen meisjesbesnijdenis van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) is een officieel document van de Nederlandse overheid. Hiermee zeg je tegen je familie: we gaan de besnijdenis echt niet uitvoeren. Je kunt dit document downloaden en uitprinten.
Misschien is meisjesbesnijdenis al gebeurd, bij je dochter of bij jezelf. Dan is het fijn om te weten: er is hulp mogelijk. In Nederland is er speciale nazorg voor VGV mogelijk. Je huisarts weet waar je deze hulp kunt krijgen.
Woon je in Rotterdam? Dan kun je rechtstreeks bij Radha terecht voor nazorg. ‘Vanuit mijn eigen cultuur weet ik hoe lastig het kan zijn om te praten over taboe-onderwerpen. Maar als je last hebt, is het belangrijk om dit te bespreken. Ik luister zonder oordeel en vertel welke hulp er in Nederland beschikbaar is. Zo kun je goed nadenken over wat bij je past.’
Radha kan met je afspreken bij het CJG of bij je thuiskomen. Dat kan zelfs in de avond of het weekend. ‘Als je dat prettig vindt neem ik iemand mee die hetzelfde heeft meegemaakt, en met wie je in je eigen taal kunt praten’, vertelt ze. ‘We bespreken waar je last van hebt, of dat met besnijdenis te maken heeft en of je verdere hulp zou willen.’
Goed om te weten: gesprekken die je met ons voert zijn vertrouwelijk en we schrijven niets op. Alleen als jij dat wilt, kunnen we contact leggen met artsen of anderen die je kunnen helpen.
